
Και ο Αγγελόπουλος τόλμησε πολλές φορές. Όχι μόνο να μιλήσει για την ιστορική περίοδο που φαινόταν να έχει τελειώσει αλλά και για τα επίδικα της περιόδου:
Το 1990 τότε με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, όταν λίγο έλλειψε να εμπλακούμε σε πόλεμο για ένα κομμάτι της, ο «Τεό» γύρισε το «Μετέωρο βήμα του Πελαργού». Φυσικά ξεσήκωσε τις διαμαρτυρίες όλου του εσμού της εθνικοφροσύνης εκεί στη χιονισμένη Φλώρινα που «έχτισε» αυτό το αριστούργημα, γιατί τόλμησε να μιλήσει για πρόσφυγες που ζουν σε παροπλισμένα βαγόνια, για το μίσος που γεννούν τα σύνορα που οργανώνουν την εκμετάλλευση μας στο όνομα της πατρίδας. Αυτά που διαλύουν σχέσεις και τσακίζουν ανθρώπους και πολιτισμούς. Κι ακόμη μίλησε για το Χρέος του Ανθρώπου μπρος στην Ιστορία: το Χρέος του ανθρώπου-πολιτικού όντος που εγκατέλειψε το βήμα της βουλής και χάθηκε….










